Een open brief
GEACHTE HEREN FLOWERS, KEUNING, STOERMER EN VANNUCI,
Bedankt om met Spaceman opnieuw het rechte pad te bewandelen. Want laat ons eerlijk zijn: Human was radio-onwaardig. Een bron van irritatie. Ik ben tenslotte ook maar een gewone mens. En zeker geen danser.
Ik dacht de hoop nu echt op te geven. Jullie tartten immers al een hele tijd mijn doorgaans geduldige liefhebbersoor. Het begon allemaal met Bones, zo’n twee jaar geleden. Te veel bling, te veel bliep, te veel blazers, én een slechte clip. Neen, ik wist het niet te smaken. Een eenmalige misstap, daar was ik van overtuigd. Maar toen kwam Sawdust. Bad move. Ik heb mezelf de moeite bespaard. Laat Elvis, Bob Dylan, Neil Young of Metallica gerust een compilatie van b-sides uitbrengen. Maar een jonge bende met veel potentieel en slechts twee goede (maar zeker geen tijdloze) platen op hun naam? Neen toch. Die Joy Division-cover was dan weer wél te pruimen: een dunne pleister op een etterende wonde. En toen kwam Human. Zucht. Ik smachtte naar Mr. Brightside, Somebody Told Me en When You Were Young.
Tot ik vorige week Spaceman hoorde, dus. De strakke intro sleurde me meteen mee, de bass interlude is ongelooflijk sexy en het refrein blijft plakken als een sliert gare spaghetti op de keukenmuur. ‘It ain’t so bad’ zingt u, meneer Flowers. Misschien niet. Maar ik zie nog steeds een band met twee gezichten. De ene kant vind ik geweldig, de andere ongelooflijk irritant. En net daarom laat ik de nieuwe plaat nog even links liggen. Tenzij u en uw muzikaal gezelschap me kunnen overtuigen met een tweede ijzersterke single.
Vriendelijke groeten van een halve fan.
(Beluister op http://www.myspace.com/thekillers)
