Op zoek naar T-Mobile
IN DE CATEGORIE ‘WAAR RECLAMEMAKERS DE MOSTERD HALEN’.
Op 23 maart gebeurde er iets vreemds in het station van Antwerpen. Een tweehonderdtal mensen begonnen er, ogenschijnlijk spontaan, aan een musicalachtige dans. De toeschouwers zagen snel de link met The Sound of Music, de klassieker die ieder van ons tot vervelens toe in de strot kreeg geramd. Vergis u niet, aan deze actie gingen maanden voorbereiding en repetities vooraf. Knap gedaan, dus. Doel van het spektakel: het nieuwe VTM-programma Op zoek naar Maria onder de aandacht brengen. Daarin gaat Koen Wauters op zoek naar de meest geschikte hoofdrolspeelster voor de uitvoering van The Sound of Music, hier in Vlaanderen. En in dat opzet is deze dans zeker geslaagd: massale aandacht volgde. Was het programma maar zo interessant als deze promotieactie, denkt u vast.
Leuk concept dat veel buzz genereert, dus. Maar spijtig genoeg niet origineel, niet nieuw. Wél afgekeken. En reeds gedaan. In Londen gebeurde op 15 januari net hetzelfde. Daar dansten 350 mensen in het Liverpool Street Station, in dit geval een reclamestunt van T-Mobile.
Op Adverbox.com wees één iemand zelfs op de link met een video voor Thriller. Michael Jackson: elke dag opnieuw ontdek je een stuk van de man z’n culturele erfenis.
Dertien graden
DERTIEN GRADEN. MEER HEBBEN SOMMIGE OVERENTHOUSIASTELINGEN BLIJKBAAR NIET NODIG OM HUN zomerse garderobe uit de kast te halen.
Toegegeven, na een lange, natte en vooral koude winter doet het best wel deugd om de prille lentezon op het veel te witte wintergelaat te voelen. De machtige eerste zonnestralen. Ze verdrijven de donkere, depressieve geestestoestand en dwingen die in zijn jaarlijkse zomerslaap. Wat krijgen we daarvoor in de plaats? Happy, happy. Een semi-zomers gevoel, een – soms té – positieve ingesteldheid en een sterk verhoogde seksuele activiteit. So far, so good.
Toch stel ik het gezond verstand van een aantal nitwits sterk in vraag wanneer ik ‘s ochtends, uitgedost in vest en sjaal – rond zeven uur is het tenslotte amper vier à vijf graden – een kortgemouwde kerel met geruite bermuda, teenslippers en namaak Ray-Ban de trein zie opstappen. Weersvoorspelling van de dag: heldere hemel, maxima rond de twaalf graden. Goed geanticipeerd. Maar te vroeg te zomers.
Ach, in alle eerlijkheid: was dit een knappe jongedame met halflang bruin haar, diep decolleté, los rokje, leuk paar All Stars en van die mooie kuiltjes in haar wangen wanneer ze haar perfect wit gebit bloot lacht, het mocht voor mijn part elke dag dertien graden worden.
Een open brief
GEACHTE HEREN FLOWERS, KEUNING, STOERMER EN VANNUCI,
Bedankt om met Spaceman opnieuw het rechte pad te bewandelen. Want laat ons eerlijk zijn: Human was radio-onwaardig. Een bron van irritatie. Ik ben tenslotte ook maar een gewone mens. En zeker geen danser.
Ik dacht de hoop nu echt op te geven. Jullie tartten immers al een hele tijd mijn doorgaans geduldige liefhebbersoor. Het begon allemaal met Bones, zo’n twee jaar geleden. Te veel bling, te veel bliep, te veel blazers, én een slechte clip. Neen, ik wist het niet te smaken. Een eenmalige misstap, daar was ik van overtuigd. Maar toen kwam Sawdust. Bad move. Ik heb mezelf de moeite bespaard. Laat Elvis, Bob Dylan, Neil Young of Metallica gerust een compilatie van b-sides uitbrengen. Maar een jonge bende met veel potentieel en slechts twee goede (maar zeker geen tijdloze) platen op hun naam? Neen toch. Die Joy Division-cover was dan weer wél te pruimen: een dunne pleister op een etterende wonde. En toen kwam Human. Zucht. Ik smachtte naar Mr. Brightside, Somebody Told Me en When You Were Young.
Tot ik vorige week Spaceman hoorde, dus. De strakke intro sleurde me meteen mee, de bass interlude is ongelooflijk sexy en het refrein blijft plakken als een sliert gare spaghetti op de keukenmuur. ‘It ain’t so bad’ zingt u, meneer Flowers. Misschien niet. Maar ik zie nog steeds een band met twee gezichten. De ene kant vind ik geweldig, de andere ongelooflijk irritant. En net daarom laat ik de nieuwe plaat nog even links liggen. Tenzij u en uw muzikaal gezelschap me kunnen overtuigen met een tweede ijzersterke single.
Vriendelijke groeten van een halve fan.
(Beluister op http://www.myspace.com/thekillers)
Enig realisme, graag.
BARACK OBAMA LEGT VANDAAG DE EED AF ALS DE 44e PRESIDENT VAN DE VERENIGDE STATEN. GOED nieuws, ware het niet dat hij vrijwel enkel kan ontgoochelen. De druk is te groot, de latten zijn te hoog gelegd. Republikein of democraat, de Amerikaan – en samen met hem de hele wereld – verwacht een immense verandering.
‘There is hope’, ‘It ‘s time for a change’, ‘Yes, we can’: straffe taal die zorgde voor een ferme overwinning. Obama won 365 van de 538 kiesmannen voor zich. Maar hoe zal hij die verandering teweegbrengen? En vooral, hoe snel zal de ongeduldige man in de straat die verandering voelen? Wordt hij teleurgesteld omdat de ‘verandering’ er niet zo snel komt? Het kan bijna niet anders. Mensen zijn ongeduldig, ze verwachten een nieuwe start, beterschap van de éne dag op de andere. Maar, waarde Amerikaan, uw kersverse president heeft geen tabula rasa te zijner beschikking. ‘Verandering’? In de eerste plaats ‘herstel’ en ‘verschuiving’, me dunkt. Verwacht geen plotse wonderen, wel een geleidelijke verschuiving. It’s politics, after all.
Niettemin, lang leve de ‘change’ waar Obama voor pleit. Ik wens hem veel succes. Toch pleit ik voor realisme, samen met Obama. A Change we can Believe in. Inderdaad: laten we niet doelloos dromen, wel realistisch geloven.
Most Contagious 2008
KORT MAAR KRACHTIG, DEZE POST:
Het Britse Contagious heeft haar jaaroverzicht opnieuw gratis ter beschikking gesteld als pdf-file. Essential stuff.
Je kan het stuk downloaden en/of bekijken door op onderstaande afbeelding te klikken.
‘De smaak van Deadwood’ & ‘Van vlees en Dexter’
DE MAKERS VAN DE NIEUWE GENERATIE VLAAMSE TV-SERIES LATEN ZICH GRAAG INSPIREREN DOOR DE gelauwerde Amerikaanse kunstwerkjes. Op zich is dat natuurlijk heel normaal en kan je daar als televisiekijker weinig op tegen hebben.
Nu valt het me de laatste tijd op dat het soms iets té frappant wordt (maybe it’s just me…), zeker wanneer het op de generiek aankomt. Enkele weken geleden was er de première van De smaak van De Keyser, waar ik best wel van geniet. Maar de intro kwam erg vertrouwd over, zeker op muzikaal vlak. Ook gekeken naar Deadwood, beste Woestijnvissers? Bekijkt u het zelf maar eens.
Nu ik ook de eerste aflevering van Van vlees en bloed zag, kwam er opnieuw een Amerikaanse generiek in me op. En ook nu klinkt de muziek vrij vertrouwd, al zorgen de lappen vlees voor nog meer gelijkenissen. Dexter, anyone?
Beide fragmenten vond ik op YouTube, de Vlaamse tegenhangers zijn nog niet online te vinden.
Foie gras? Foei.
DOET U MAAR EENS EEN GOKJE: IK ZOEK EEN DIERENRECHTENORGANISATIE DIE NIETS DOET DAN PROTESTEREN, betogen en reclameren en wiens frontman zijn gezicht te vaak op tv komt. Jep, deze post gaat over Gaia. Enfin, over een actie die ze recent hebben gevoerd en die ik wel degelijk wist te smaken.
Een tweetal weken geleden lanceerde Gaia de Faux Gras campagne. Het idee is even simpel als geniaal, zo ook de woordspeling: de dierenrechtenorganisatie verkoopt een vegetarisch, diervriendelijk, smakelijk en even feestelijk alternatief voor de vetgemeste ganzenlever – nog te vaak een delicatesse.
Waarom is deze campagne nu zo clever en benijdenswaardig? Wel, omdat er iets positiefs naar voren wordt gebracht. Hoewel iedereen weet dat Gaia een nobel doel nastreeft heeft de organisatie een euhm… ‘merkwaardig’ imago, zie de eerste regel. Met dit initiatief wordt dat anders. Gaia klaagt de mistoestanden aan, onder meer door een kort maar confronterend filmpje op de website van de campagne, maar geeft een positief alternatief. De negatieve toon van de boodschap krijgt een tegengewicht in de vorm van de lancering van een nieuw, ethisch verantwoord product. Het doelpubliek (/de consumenten) krijgt een nieuw Gaia te zien. Geen geklaag, geen schreeuwerige slogans, weg met het louter negatieve.
Knap gezien van Duval Guillaume, het reclamebureau verantwoordelijk voor deze campagne, dat hiermee Gaia’s corporate image opkrikt en een nieuw product in de schijnwerpers plaatst. De advertenties in kranten, de radiocommercials en de knappe website werden vergezeld van distributie van gratis stalen in een aantal steden.
Tof tussendoortje
IK HOU WEL VAN KORTE, INDRUKWEKKENDE VERHALEN. ZE ZIJN EEN IDEAAL TUSSENDOORTJE WANNEER DIE dikke roman plots iets minder vordert en je je literaire zinnen even wil verzetten.
Zo las ik gisteren Of mice and men van John Steinbeck. Uit de lessen Amerikaanse literatuur herinnerde ik me Steinbeck als één van de grote Amerikaanse schrijvers uit de eerste helft van de vorige eeuw. Steinbeck, vooral bekend om Grapes of Wrath (1939), won een Pulitzer Prize en de Nobelprijs voor zijn werken over het alledaagse leven van de eenvoudige, arme man.
Of mice and men beantwoordt volledig aan dit profiel. We volgen George en Lennie, twee arme kerels die van de ene ranch naar de andere reizen om er te dorsen, de stallen te onderhouden of andere jobs uit te voeren. George is de slimmerik, de baas, ‘the one who does the talking’. Lennie is de grote vriendelijke reus: hij is ronduit achterlijk, wordt nooit kwaad en vergeet steeds alles. Maar Lennie’s enorme kracht compenseert zijn gebrek aan logica en verstand. Hij is zo sterk als een beer en werkt erg hard zonder vragen te stellen. Het opvallende duo belandt in Soledad, nabij Salinas (in Steinbecks geboortestreek Californië) om nog maar eens op een ranch te werken. Ze treffen er een koele maar correcte baas, zijn arrogante zoon en diens wulpse vrouw en een handvol medearbeiders. Alles gaat zijn gewone gangetje tot Lennie’s combinatie van brute kracht en kinderlijke onschuld hem fataal wordt.
De plot is eenvoudig maar Steinbeck slaagt erin om het verhaal vlot en boeiend te houden. Ondanks het geringe aantal plaatsen, personages en gebeurtenissen is de novelle verrassend en aangrijpend. De landarbeiders zijn straatarm en dromen luidop over een eigen huis en een eigen grond, terwijl ze – samen met de lezer – beseffen dat ze de verdiende vijftig dollar op het eind van de maand toch uitgeven aan whisky en prostituees. Eén dolle avond en nacht in ruil voor een maand zwoegen. Eén avond per maand om te beseffen dat het leven meer is dan zweten en afzien. Ook wanneer de dromen binnen handbereik lijken weet de lezer dat het nooit goed zal komen, dat de dromen bedriegen. Toch blijven de kerels dromen en vertellen ze zichzelf steeds hetzelfde verhaal: een utopische toekomst als drug, als vlucht uit de harde realiteit. Escapisme in haar meest pure vorm. De clash tussen droom en realiteit is enorm.
Het merendeel van de tekst bestaat uit dialogen, waardoor het geheel levendig en vlot blijft. De meeste mannen hanteren een simpel taaltje dat hun persoonlijkheid weerspiegelt. Zeker Lennie’s vocabulaire blijft heel beperkt. George en Slim, de natuurlijke leider onder de arbeiders, stralen ook in hun taalgebruik autoriteit en vastberadenheid uit.
Steinbeck slaagt erin om bij de lezer voor vrijwel elk personage sympathie op te wekken: voor de snol, voor de arrogante smeerlap, voor de debiele reus en voor de kreupele stalknecht. De nuance benadert de perfectie: we komen van elk personage te weten wat zijn of haar ultieme, onbereikbare droom is en leven met hen mee om op een ander moment in het verhaal de kritiek en scheldpartijen van de antagonisten te delen. Geen enkel personage is zwart-wit of ‘flat’.
Enig minpuntje – dat gelukkig los staat van het eigenlijke werk – is de vertaling. Uit principe lees ik Engelstalige werken zelden of nooit in de Nederlandse vertaling. Ik maakte voor dit boek een uitzondering, het stond nu eenmaal zo in m’n boekenkast als onderdeel van een reeks bij De Morgen. Ik ergerde me mateloos aan de Hollands getinte vertaling, met Algemeen Nederlands had het soms weinig te maken. Nu begrijp ik best dat het volkse aan de taal op een bepaalde manier moet worden weergegeven maar op deze manier kon ik het niet echt smaken. Een klassiek dilemma voor de vertaler, zeker?
Neemt niet weg dat ik dit boekje als aangename aanrader bestempel.
John Steinbeck
Lees hier de eerste regels. (bron: Penguin uitgeverijen)
Bericht aan de decorateurs onder u
ZE ZIJN RONDUIT LELIJK, VOLLEDIG SMAKELOOS, WEINIG ORIGINEEL EN LIJKEN ERG GOEDKOOP. IK SNAP NIET waarom sommige mensen een plastieken kerstman aan hun gevel hangen.
Meestal hangt de brave man aan een touw te bengelen dat vakkundig aan de dakgoot werd vastgeknoopt. En om alles nog wat beter in de verf te zetten krijgt onze witbebaarde vriend vaak gezelschap: een felverlichte slee – het liefst in het roze of felblauw -, een lichtsliert dat de vormen van het huis omspant – en ook hier in een opvallend, aartslelijk kleurtje – of een lichtgevende sneeuwman van hetzelfde allooi. Het geheel doet marginaler aan dan een doorsnee lunapark op de dorpskermis.
Het wansmakelijke kerstmannenfenomeen doet zich al een aantal jaren voor en aan sommige exemplaren is dat dan ook te zien. Het rode en het witte van de kostuums wordt dan een uniform vuil, bruinachtig geheel. Het gure en natte winterweer doet zelfs de iets duurdere en ervaren gevelhanger geen goed.
Daarnaast is het opvallend hoe besmettelijk en overdraagbaar deze verwerpelijke hype is. (Zelfs de Stad Halle verwelkomt haar bezoekers met een kerstman, geposteerd op een vlaggenmast.) Durft er eentje een pop op te hangen, dan volgen de buren gegarandeerd. Vrouwlief heeft het over ‘het toffe manneke aan de muur van de buren’, manlief spurt snel naar de winkel, installeert het wansmakelijke ding en… hop, weer een huis in kerstsfeer!
En die sfeer, daar gaat het uiteindelijk toch om (nvdr: Mijn god, gebruik ik nu echt het woord ‘sfeer’?). Wel, dames en heren, laat dit voor eens en altijd duidelijk zijn: dergelijke acties dragen niet bij tot een gezellige en warme kerst. Laten we voor één keer eens afstappen van het vernieuwende, het avontuurlijke, het opvallende, flashy gedoe. Wenst u toch iets in uw voortuin te planten of aan uw deur te hangen – hoewel ik natuurlijk het liefst van al heb dat u uw artistieke lusten binnenshuis botviert, ik ben nu eenmaal geen kerstkerel – kies dan voor een traditioneel stalletje, een warme vuurkorf, een groene kerstkrans of een serie fakkels. Wie heeft trouwens ooit gezegd dat daar iets verkeerds aan is?
